मेरो संस्कार
मेरो संस्कार, तिम्रो आगमन मेरो जीवनको अनुपम उपहार,
मलाई शिशिर के, पत्झड के, अब तिमी नै मेरो बसन्त सदाबहार।।
म के दिउं तिमीलाई, सोचिरहेछु,
म के लेखुं तिम्रो लागि घोरिइरहे्छु।
म सम्झिन्छु मेरो बाल्यकाल
सम्झिदै प्रफुलित मेरो हृदयको हाल।।
घर बाहिर छरपष्ट ति चउरहरु
ति खेत अनि बारीका अनन्त द्श्यहरु,
दौडेर, लडेर कहिल्यै नथाकिने ति खेलहरु
वर्षामा बाटोभरी आउने ति भेलहरु।
म कहां दिन सक्छु तिमिलाई त्यो काख, प्रक्तिको ?
खुला मैदान अनि साथीभाईसंगको मेल त्यहि रितिको
मेरो संस्कार, तिमिलाई दिन सक्छु मेरो अनुभवको संगालोहरु
मैले रोएको र हासेको जीवनका साना तिना भंगालोहरु।।
म त उफ्रिदै वन जंगल पनि गएं,
डोको र नाम्लोले भारी पनि ल्याएं,
म त गाउंको खोला र वगरमा पनि रमाएं,
ढुङा र मुडामा ठोक्किएर चोट पनि खाएं।
म कहां दिन सक्छु तिमिलाई त्यो छ्हारीको शीतलता,
छङ्छङ गर्ने झरना र खहरेको चञचलता।
मेरो संस्कार, तिमिलाई सुनाउन सक्छु मेरो अनगिन्ति जीवन किस्साहरु,
मैले देखेका र भोगेका जीवन खण्ड खण्डका अनमोल हिस्साहरु।।
मैले त गुडिया र भान्सा आफै बनाउथें,
हजुरबाले बनाएको बिनायो र मुर्चुन्गा पाउथें।
मैले त ढुङ्गा र माटो सँग गहिरो नाता बनाएं,
लिङे पिङ खेलेर, धेउसी भैलो गाएर दशै तिहार मनाएं।
म कहां दिन सक्छु तिमीलाई त्यो सरल संसार,
मधुर मिठास बोकेको त्यो प्रकृतिको झंकार।
मेरो संस्कार, तिमीलाई बुझाउन सक्छु मैले देखेको सत्यता
मैले जानेको परिवार, रिती र संस्कृ्ति को प्रभुता ।।
Comments
Post a Comment